فکنده نور خود بر هفت گردون

حقیقت عقل وصف تو بسی کرد

به آخر ماند با جانی پر از درد

زهی بنموده رخ از کاف و از نون

زهی گویا ز تو کام و زبانم

توئی هم آشکارا هم نهانم

زهی بینا ز تونور دو دیده