بگرد خویش چون پرگار مانده

چنان درمانده ام در حضرت تو

ندارم تاب دید قربت تو

شب و روزم ز عشقت زار مانده

طلب گار توام در جان و در دل

نباشم یک دم از یاد تو غافل

تو درجانی همیشه حاضر ای دوست