تو درجانی همیشه حاضر ای دوست

بگرد خویش چون پرگار مانده

طلب گار توام در جان و در دل

نباشم یک دم از یاد تو غافل

توئی مغز و منم اینجایگه پوست

دل عطار پر خون شد درین راه

که تا شد از وصال دوست آگاه