توئی نور دو عالم بی چه و چون

طلب می کرد ذات خویش آن نور

چو شد مطلوب شد درجمله مشهور

زهی صاحب قران دور گردون

یقین دانم که مغز کایناتی

عیان اندر صفات نور ذاتی

جمالت پرتوی در عالم انداخت