ترا زیبد که داری قربت یار

سر موئی اگر برتر باعلی

پرم سوزد پرم نور تجلی

ترا باید شدن تا حضرت یار

روان شد سید و او را رها کرد

دل خود را ز دون حق جدا کرد

بشد چندان که چون دید از فرود او