بشد چندان که چون دید از فرود او

ترا زیبد که داری قربت یار

روان شد سید و او را رها کرد

دل خود را ز دون حق جدا کرد

برش جبریل گنجشکی نمود او

همی شد تا ازین نیز او گذر کرد

ورای پرده غیبی نظر کرد