منور کن دل عطار از خویش

که من در حضرتت خاکم حقیقت

چه باشد گر نهی پائی بدین خاک

که بر سر داری از حق تاج لولاک

مر او را کن تو بر خوردار از خویش

بحق چار یار برگزیده

که دورم مفگن ای نور دو دیده