مر او را کن تو بر خوردار از خویش

چه باشد گر نهی پائی بدین خاک

که بر سر داری از حق تاج لولاک

منور کن دل عطار از خویش

بحق چار یار برگزیده

که دورم مفگن ای نور دو دیده