ز عشق روی او بی خویشتن شد

چنان آمد که لعل از سنگ خارا

عرابی چون جمال او چنان دید

بخون خویش حکم او روان دید

ز دردش پیرهن بر تن کفن شد

بزن گفتا که شو جفت حلالم

که مردم، زنده گردان از وصالم