بدو گفتند کین هر ساله پیداست

کنون خواهد کشیدش بر سر دار

زن او را گفت خود چندش خراجست

که این ساعت بدانش احتیاجست

خراج او بود سیصد درم راست

بدل می گفت زن چون مهربانی

که او را باز خر اکنون بجانی