بلب آمد بگردون شد فغانش

درم چون داد زن حالی روان شد

چو تیری از پی او آن جوان شد

چو روی زن بدید از دور، جانش

سراسیمه شد و فریاد می کرد

که از دارم چرا آزاد می کرد

که گر جان دادمی بر دارناگاه