سراسیمه شد و فریاد می کرد

چو تیری از پی او آن جوان شد

چو روی زن بدید از دور، جانش

بلب آمد بگردون شد فغانش

که از دارم چرا آزاد می کرد

که گر جان دادمی بر دارناگاه

نبودی هرگزم چون عشق این ماه