بسر می برد عمری در قناعت

چنانش معبدی کردند بر پای

که گفتی خانه کعبه ست بر جای

در آنجا رفت و شد مشغول طاعت

چو در دام اجل افتاد آن شاه

وزیران و سپه را خواند آنگاه

بدیشان گفت آن آید صوابم