چو در دام اجل افتاد آن شاه

که گفتی خانه کعبه ست بر جای

در آنجا رفت و شد مشغول طاعت

بسر می برد عمری در قناعت

وزیران و سپه را خواند آنگاه

بدیشان گفت آن آید صوابم

که چون من روی از دنیا بتابم