چو بشنید این سخن آن مرد مهجور

بحکم سنگ سارش گشت راضی

بزاری سنگ سارش کرد آنگاه

تو باقی مان که او برخاست از راه

شد از مرگ و فسادش سخت رنجور

چو هم بگریست هم بر خویشتن زد

بکنجی رفت و ماتم کرد و تن زد