چو هم بگریست هم بر خویشتن زد

تو باقی مان که او برخاست از راه

چو بشنید این سخن آن مرد مهجور

شد از مرگ و فسادش سخت رنجور

بکنجی رفت و ماتم کرد و تن زد

برادر را چو می دید آنچنان زار

نکردش هیچ عضو الا زبان کار