که آفاقش همه عشاق بودی

ندیدی هیچ مردم روی آن شاه

که روی دل نکردی سوی آن ماه

چنان اعجوبه آفاق بودی

دو ابرویش که هم شکل کمان بود

دو حاجب بر در سلطان جان بود

چو چشمی تیر مژگانش بدیدی