چنین وقتی چو من زن را که اهلست

ز نور عشق بر عیوق باشم

زنی ام مردئی چندان ندارم

دلم خون گشت گوئی جان ندارم

برآور این قدر حاجت که سهلست

ز صدق و سوز او شه نرم دل شد

چه می گویم ز اشکش خاک گل شد