برآور این قدر حاجت که سهلست

زنی ام مردئی چندان ندارم

دلم خون گشت گوئی جان ندارم

چنین وقتی چو من زن را که اهلست

ز صدق و سوز او شه نرم دل شد

چه می گویم ز اشکش خاک گل شد

ببخشید و بایوانش فرستاد