بدو درویش گفت ای مرد مردان

بپرسید از یکی درویش پر غم

که بودی با زن و فرزند هرگز

چنین گفت او که نه، گفتا زهی عز

چراگوئی، مرا آگاه گردان

چنین گفت آنگه ابراهیم کای مرد

هر آن درویش درمانده که زن کرد