شکر پاشیدن از لب مذهبش بود

فرو دادی دو گیتی را دو ضربه

چو ابرویش بزه کردی کمان را

ز تیرش بیم جان بودی جهان را

که دارالملک شیرینی لبش بود

کنار عاشقان از لعل خندانش

چو دریائی شده از در دندانش