که دارالملک شیرینی لبش بود

چو ابرویش بزه کردی کمان را

ز تیرش بیم جان بودی جهان را

شکر پاشیدن از لب مذهبش بود

کنار عاشقان از لعل خندانش

چو دریائی شده از در دندانش

مگر بیمار شد آن زندگانی