به آخر مرد و جان آن پدر سوخت

که با روی نکو خلق و هنر داشت

پدر کو را چنان پنداشته بود

حساب از وی بسی برداشته بود

چه می گویم جگر کو صد جگر سوخت

پدر بی خود پی تابوت می شد

که هم حیران و هم مبهوت می شد