که بودست ای عزیزم یک برادر

که ای کودک چرا گرئی چنین زار

چنین گفت او که چون تنها بماندم

ازین اندوه خون باید فشاندم

من و او هم پدر بودیم و مادر

کنون او گم شدست از دیرگاهی

بسوی او کسی را نیست راهی