ز خون و آب در گرداب مانده

جهانی آتشش بر جان نشسته

میان کلبه احزان نشسته

ز بس کز دیده او خوناب رانده

چو از یوسف فرا اندیش گیرد

دران ساعت مرا در پیش گیرد

چگویم من که آن ساعت بزاری