جهانی آتشش بر جان نشسته

که می گویند گم کرد او پسر را

چنین گفت او که نابینا بماندست

چو یوسف نیست او تنها بماندست

میان کلبه احزان نشسته

ز بس کز دیده او خوناب رانده

ز خون و آب در گرداب مانده