چنین گفت او که نابینا بماندست

پشولیدست موی و روزگارم

پس آگه گفت چون دیدی پدر را

که می گویند گم کرد او پسر را

چو یوسف نیست او تنها بماندست

جهانی آتشش بر جان نشسته

میان کلبه احزان نشسته