پس آگه گفت چون دیدی پدر را

پشولیده چرا شد مشک مویت

چنین گفت او که چون مادر ندارم

پشولیدست موی و روزگارم

که می گویند گم کرد او پسر را

چنین گفت او که نابینا بماندست

چو یوسف نیست او تنها بماندست