پشولیدست موی و روزگارم

بدو گفتا که گر شد زرد رویت

پشولیده چرا شد مشک مویت

چنین گفت او که چون مادر ندارم

پس آگه گفت چون دیدی پدر را

که می گویند گم کرد او پسر را

چنین گفت او که نابینا بماندست