که شیرین گوئی و سر پنجه داری

نهان می کرد آن اشک از تاسف

که آمد پیگ حضرت پیش یوسف

که رخ بنمای چندش رنجه داری

چو از اشک آن نقاب او بر آغشت

ز روی خود نقاب آخر فرو هشت

چو القصه بدیدش ابن یامین