چو از اشک آن نقاب او بر آغشت

که آمد پیگ حضرت پیش یوسف

که رخ بنمای چندش رنجه داری

که شیرین گوئی و سر پنجه داری

ز روی خود نقاب آخر فرو هشت

چو القصه بدیدش ابن یامین

جدا شد زو تو گفتی جان شیرین