کسی کین قصه ام افسانه خواند

اگر هستی چه رنجانی مرا تو

من بی کس ندارم این پر و بال

نمی دانم تو می دانی بگو حال

خرد او را ز خود بیگانه داند

ترا در پرده جان آشنائیست

که با او پیش ازینت ماجرائیست