نمی دانم تو می دانی بگو حال

به یوسف مانی از بهر خدا تو

اگر هستی چه رنجانی مرا تو

من بی کس ندارم این پر و بال

کسی کین قصه ام افسانه خواند

خرد او را ز خود بیگانه داند

ترا در پرده جان آشنائیست