چو آهن بیشتر بردی فرا پیش

یکی آلت حکیم آورد در حال

که تا او را براندازد ز پرده

مگر گردد بآهن دور کرده

فرو می برد او چنگل بسر بیش

ز زخم چنگل او شاه زاده

فغان می کرد از درد چکاده