که گوئی ملک نقدش صد جهان بود

بسی دل گرمیش داد آن سر افراز

خود او دل گرم بود از دیرگه باز

دل سرهنگ از شادی چنان بود

اگرچه بود آن سرگشه در بند

بمردی خویشتن را می نیفکند

شبانروزیش کار آن پسر بود