که یارب این همه ناکامی و سوز

چنان گستاخ شد با آن سمن بوی

که نبود وصف آن کار سخن گوی

دعا می کرد آن دلخسته هر روز

زیاده کن که تا نبود جدائی

وزین زندان مده ما را رهائی

مرا چون هست این زندان بهشتی