که محمودست آن هیزم خرنده

بر او رفت محمود از ترحم

بدو گفتا بچند این پشته هیزم

نمی دانست آن پیر رونده

زبان بگشاد مرد پیر کای میر

بدو جو می فروشم بی دو جو گیر

یکی همیان که صد دینار زر بود