شهش گفتا چرا، گفتا دران راه

چه کردی، پیش من کن جمله تقریر

چنین گفت او که ای شاه دلفروز

گرسنه خفته ام من دوش تا روز

نکردی هیچ بیعی با من آنگاه

چو خویشم خواجه می پنداشتی تو

که دوشم گرسنه بگذاشتی تو