نکردی هیچ بیعی با من آنگاه

چنین گفت او که ای شاه دلفروز

گرسنه خفته ام من دوش تا روز

شهش گفتا چرا، گفتا دران راه

چو خویشم خواجه می پنداشتی تو

که دوشم گرسنه بگذاشتی تو

شهش گفتا برو آن زر نگه دار