غم خویشت چو نیست ای مرد آخر

زمانی روی بیداری ندیدی

کرا خوابی چنین بی برگ باشد

که چون بیدار گردد مرگ باشد

غم تو پس که خواهد خورد آخر

بکش بی سرکشی باری که داری

بدست خویش کن کاری که داری