غم تو پس که خواهد خورد آخر

کرا خوابی چنین بی برگ باشد

که چون بیدار گردد مرگ باشد

غم خویشت چو نیست ای مرد آخر

بکش بی سرکشی باری که داری

بدست خویش کن کاری که داری

که کس غم خواری کار تو نکند