لب شیرینش چندانی شکر داشت

چو ابروی کژش چشمی رسیدی

دو نرگس از مژه هم خانه خار

دو لب همشیره یک دانه نار

که نی پیش لبش بسته کمر داشت

دهانش ازچشم سوزن تنگتر بود

ازان چشم از دهانش بیخبر بود