که تا هشیار گردد شاه پیروز

مرا گوید ندانستی تو جاهل

که نبود مست را گفتار عاقل

چرا یک شب نکردی صبر تا روز

کنون او رانخواهم برد با خویش

که شه مستست و ما را کار در پیش

همه گفتند رای تو صوابست