به پیش او دوید از ناصبوری

مگر پوشیده چشمی بود در راه

که بگشاده زبان می گفت الله

چو نام حق ازو بشنود نوری

بدو گفتا تو او را می چه دانی

وگر دانی چرا تو زنده مانی

بگفت این و چنان بی خویشتن شد