بدو گفتا تو او را می چه دانی

که بگشاده زبان می گفت الله

چو نام حق ازو بشنود نوری

به پیش او دوید از ناصبوری

وگر دانی چرا تو زنده مانی

بگفت این و چنان بی خویشتن شد

که گفتی جان مشتاقش ز تن شد