که گفتی جان مشتاقش ز تن شد

بدو گفتا تو او را می چه دانی

وگر دانی چرا تو زنده مانی

بگفت این و چنان بی خویشتن شد

در آن شورش به صحرا رفت ناگاه

نیستانی دروده بود در راه

چنان بر نیستان زد خویشتن را