چنان بر نیستان زد خویشتن را

که گفتی جان مشتاقش ز تن شد

در آن شورش به صحرا رفت ناگاه

نیستانی دروده بود در راه

که پاره پاره کرد از زخم تن را

بآخر از تنش از بس که خون شد

بزاری جان او با خون برون شد