در آن شورش به صحرا رفت ناگاه

وگر دانی چرا تو زنده مانی

بگفت این و چنان بی خویشتن شد

که گفتی جان مشتاقش ز تن شد

نیستانی دروده بود در راه

چنان بر نیستان زد خویشتن را

که پاره پاره کرد از زخم تن را