چو نشکیبی دمی از لوت و از لات

دلت نگرفت ازین دو دوزخ ای مرد

ز یک دوزخ بدیگر دوزخ آئی

که از مبرز بسوی مطبخ آئی

بسودا چند پیمائی خیالات

ترا گفتند جان را ده طهارت

تو تن را می کنی دایم عمارت