بسودا چند پیمائی خیالات

ز یک دوزخ بدیگر دوزخ آئی

که از مبرز بسوی مطبخ آئی

چو نشکیبی دمی از لوت و از لات

ترا گفتند جان را ده طهارت

تو تن را می کنی دایم عمارت

به باطن حرمتت باید همیشه